„To, co jest najważniejsze w muzyce, nie jest zapisane w nutach.”
– Gustav Mahler (1860 – 1911) poświęcił swoje życie i wieloletni dorobek artystyczny propagowaniu nowoczesności w sztuce. Jego miłośnicy z całego świata obchodzą obecnie aż dwa święta ku uczczeniu pamięci kompozytora: rok 2010 przypadała 150. rocznica jego narodzin, a w 2011 roku obchodzona jest okrągła, setna rocznica śmierci Mahlera.
Twórczość Gustava Mahlera jest ukształtowana przez kontrast między doczesnością i ponadnaturalnością, między ziemskim światem zmysłowym a tym duchowym, nadprzyrodzonym. Jego łamanie stylów czy ironiczne aluzje burzyły granice między 19. a 20. stuleciem.
Dziesięć symfonii i cykl pieśni Mahlera stały się punktem zwrotnym w historii muzyki, choć każdego roku na tworzenie ich mógł on poświęcić tylko dwa miesiące swoich letnich wakacji. To właśnie natura była przy tym źródłem jego inspiracji. Udawał się wtedy do Steinbach nad jeziorem Attersee, gdzie powstały Symfonie: 2. i 3.
Większość jego dzieł powstało jednak w „Willi Mahlera” w Maiernigg nad jeziorem Wörthersee w latach 1900 – 1907, gdzie stworzył 4., 5., 6., 7. i 8. Symfonię oraz „Pieśni na śmierć dzieci”.
Także dziś emocjonalny świat dźwięków muzyki Mahlera inspiruje kompozytorów takich jak Ennio Morricone czy John Williams.
Gustav Mahler przyszedł na świat w lipcu 1860 roku w żydowskiej rodzinie w Kalischt, na terenie dzisiejszych Czech jako drugie z czternaściorga dzieci spędził swoje lata młodości głównie w morawskim mieście Iglau.
Już jako sześciolatek udzielał lekcji muzyki i w wieku piętnastu lat poszedł do konserwatorium do Wiednia. Jak tylko skończył 20 lat, rozpoczął swoją karierę jako dyrygent i kierownik opery. Jego droga wiodła przez Lublanę, Kassel, Pragę, Lipsk, Budapeszt i Hamburg, by zakończyć się w Operze Wiedeńskiej.
Na okres lat wiedeńskich (1897-1907) przypadło apogeum jego kariery. Mahler przeprowadził rewolucyjne reformy w tradycyjnej organizacji opery: zrobił porządek z przestarzałymi dekoracjami oraz sztywną grą śpiewaczy, połączył scenografię, akcję i muzykę w dramatyczną całość. Zmiany, które przeprowadził stanowiły początek nowoczesnych inscenizacji operowych.
Przełom wieków – fin de siécle należy do najciekawszych epok w historii Wiednia. Współtworzyli ją znamienici artyści, a działalność pozostawiła po sobie ślady widoczne i rozpoznawalne aż do dziś. Dziedzictwo wiedeńskiego przełomu wieków ukształtowało sztukę do tego stopnia, że po dziś dzień można w niej odkrywać ślady tej epoki: Mahler i Schönberg zrewolucjonizowali muzykę, Hugo von Hofmannsthal, Hermann Bahr, Peter Altenberg, Arthur Schnitzler czy Karl Kraus wprowadzili literaturę w wiek dwudziesty, zaś architekci tacy jak Otto Wagner, Josef Hoffmann czy Adolf Loos ukształtowali dzisiejszy wygląd Wiednia. Malarze Richard Gerstl, Oskar Kokoschka, jak również Egon Schiele czy Gustav Klimt i jego secesyjni towarzysze zapełniali wiedeńskie galerie swoimi licznymi wystawami.
Gustav Mahler (1860-1911) jest uważany za geniusza epoki fin de siécle i prekursora „Nowej Muzyki”.
http://www.austria.info/pl/rok-gustava-mahlera
MR
