Casa Batlló – morskie inspiracje
Przebudowany przez Gaudíego w latach 1904-1906 budynek robi niezwykłe wrażenie formą fasady: fantazyjne balkony przypominające kości, forma okien, dekoracje elewacji nawiązujące do rybich łusek. Artysta wykorzystał formy i materiały typowe dla barcelońskiego modernizmu (Art Noveueau): ceramikę, kamień i zapomniane wówczas żelazo. Równie duże wrażenie robi wnętrze. Wprawdzie nie wszystkie pomieszczenia mają pierwotne wyposażenie, a turyści poruszają się jeden za drugim w długiej kolejce, ale zastosowano tutaj oryginalny sposób zwiedzania, pozwalający poczuć atmosferę tego miejsca z początku XX w. Każdy zwiedzający otrzymuje elektroniczny audio-video-guide i, poruszając się po poszczególnych pomieszczeniach, widzi na monitorze meble i inne elementy wyposażenia domu. Casa Batlló zapewnia niesamowite doznania wizualne. Leży przy Passeig de Gràcia, centrum barcelońskiego modernizmu.[1]
Casa Milà – „Kamieniołom” (La Padrera)
Spoglądając na drugą stronę Passeig de Gràcia, dostrzec można szarą bryłę Casa Milà. Jest to najbardziej dojrzałe dzieło Gaudíego, zbudowane w latach 1906-1910. Jest to również ostatni zaprojektowany przez niego budynek mieszkalny. Chociaż znajduje się tutaj muzeum, jest on w większości nadal zamieszkiwany. Niektórzy twierdzą, że fasada budowli przypomina wzburzone morze. Wygląda ona jak ciężki skalny blok, chociaż wykonana została z cienkich gipsowych płyt. Forma i barwa Casa Milà umożliwiają organizowanie tutaj nocnego spektaklu światła: dzięki wyświetlanym barwnym obrazom, „Kamieniołom” ożywa. Największe wrażenie robi dach, na którym znajdują się kominy przypominające dym.[2]
Palau de la Música Catalana i L’Hospital de la Santa Creu i Sant Pau – nie tylko Gaudi
Obie budowle zaprojektował kataloński architekt secesyjny Lluís Domènech i Montaner. Według rekomendacji UNESCO, stanowią one najpiękniejsze osiągnięcia architektoniczne Barcelony. Pałac Muzyki Katalońskiej powstał w latach 1905-1908. Jest to żelazna konstrukcja, wypełniona światłem i przestrzenią. Oszałamia bogactwem kolorystyki i formy. Szczególnie imponująco prezentuje się sala koncertowa, którą wieńczy znajdujący się na suficie witraż. Nad dekoracją obiektu pracowało wielu znakomitych katalońskich artystów, m.in.: Matteo Vecchi (fasada, sala koncertowa, sala Lluís Millet, foyer, sala Orfeó Català, Antoni Bofill (fasada Petit Palau). Zwiedzanie Pałacu Muzyki Katalońskiej jest limitowane – w sali koncertowej odbywają się nieprzerwanie koncerty. Według statystyk Turisme de Barcelona, w 2014 r. obiekt przyjął 183 533 odwiedzających.[3] [4]
L’Hospital de la Santa Creu i Sant Pau (Szpital św. Pawła) został również zaprojektowany przez Lluís Domènech i Montaner. Jest to kompleks budynków zbudowanych w latach 1902-1930. Obiekt zbudowano w duchu secesji, jakkolwiek zdumiewa on nowatorskimi na tamte czasy rozwiązaniami. Pomimo śmiałej koncepcji i dekoracji, przy jego projektowaniu uwzględniono dostosowanie do potrzeb szpitalnych. Jest to bodaj najpiękniejszy secesyjny szpital. Pomimo swojego przeznaczenia, obiekt jest udostępniany dla publiczności. W 2014 r. odwiedziło go 305 323 osób. [4] [5]
Niewątpliwie barceloński modernizm i barcelońskie UNESCO opiera się na dokonaniach i legendzie Antonio Gaudíego. Artysta ten odcisnął swoje piętno na mieście i jest głównym magnesem Barcelony, co widać chociażby po statystykach odwiedzin atrakcji turystycznych w statystykach prowadzonych przez Turisme de Barcelona (statystyki prowadzone są od 2003 roku). W pierwszej dziesiątce znajdują się cztery zaprojektowane przez niego budowle.
[1] www.casabatllo.es
[2] www.lapedrera.com
[3]www.palaumusica.cat
[4] www.professional.barcelonaturisme.com
[5] www.santpau.es
oprac. Agnieszka Nowak
foto: Leszek Nowak
