Nie powinno zatem dziwić, że Litwini obchodzą Święto Pieśni. Można je symbolicznie porównać do sztandaru, pod którym zbierają się i jednoczą twórcy z całego kraju – śpiewacy, tancerze, wykonawcy muzyki instrumentalnej, mistrzowie sztuki ludowej, aktorzy, kompozytorzy, pisarze, choreografowie, malarze, reżyserzy – artyści profesjonalni i amatorscy. W litewskich świętach pieśni można dostrzec pokrewieństwo z duchem i okazałością starożytnych greckich igrzysk olimpijskich.
Pierwsze Święto Pieśni na Litwie odbyło się w 1924 r. w Kownie, gdzie zebrały się 3 tysiące wykonawców i 10 tysięcy widzów. Na przestrzeni 85 lat święto przerodziło się w imponujący ruch kulturalny. Święto Pieśni jest organizowane na Litwie co cztery lata. Podstawowe punkty programu to Dzień Folkloru, podczas którego tradycyjna kultura rozkwita całą różnorodnością geograficzną i gatunkową, Wieczór Zespołów, w teatralizowanej, stylizowanej formie przedstawiający fundamenty litewskiej kultury ludowej, Dzień Tańca, którego podstawą są kompozycje taneczne stworzone przez profesjonalnych choreografów i wypisujące na wielkiej scenie wspaniałe wzory, oraz Dzień Pieśni, łączący w jeden olbrzymi chór ponad 15 tysięcy śpiewaków, wykonujących harmonizowane pieśni ludowe oraz muzykę wokalną najbardziej znanych litewskich twórców współczesnych i historycznych. Wyjątkową cechą tego dnia jest śpiewanie a capella. Program Święta dopełniają Wystawa Sztuki Ludowej, Popołudnie z Kanklami (litewskim instrumentem ludowym), koncerty i parady orkiestr dętych, spektakle teatrów amatorskich, imprezy profesjonalnej twórczości, pochody uczestników Święta. Program co roku jest uzupełniany i poszerzany.
Dni Pieśni jako tradycja krajów bałtyckich (czyli oprócz Litwy także Łotwy i Estonii) w 2003 roku została wciągnięta przez UNESCO na Listę Dziedzictwa Niematerialnego Ludzkości.
Tegoroczny, 18-ty już dzień pieśni jest wyjątkowy, ponieważ jako powszechny wyraz kultury narodowej został wybrany najważniejszym akcentem obchodów Tysiąclecia Litwy, stąd też jego nazwa „Pieśń Wieków“. Nazwa święta odzwierciedla wrodzone litewskie poczucie ładu, harmonii i zgody – ludzi między sobą i z otaczającym środowiskiem, przyrodą, które to poczucie prawdopodobnie najlepiej wcielone jest w starodawnych unikalnych litewskich pieśniach polifonicznych sutartinės, oraz w umiejętności tworzenia, która ratowała naród w najtrudniejszych zawieruchach historii państwa.
W imprezach świątecznych, które odbędą się w Wilnie i Kownie w dniach 1-6 lipca, udział weźmie ponad 40 tysięcy osób. Święto zacznie się cyklem imprez twórczości profesjonalnej, który symbolicznie odtwarza drogę Litwy od starożytnej kultury bałtyckiej do współczesnej kultury zachodniej. Dzień Folkloru poświęcony jest różnorakiej semantyce Ziemi. Wieczór Zespołów i Dzień Tańca odkrywają cykliczny i historyczny upływ czasu. Przygotowano także Dni Pieśni Uczniów, zmodernizowanego folkloru, teatru i inne nowe programy.
Kulminacją święta jest Dzień Pieśni. Na wielkiej, specjalnie zbudowanej w wileńskim Parku Vingis estradzie 18 tysięcy uczestników święta zaśpiewa najpiękniejsze utwory z dotychczasowych Świąt Pieśni, a także nowe dzieła, stworzone specjalnie na Tysiąclecie Litwy.
Uczestnictwo w Święcie Pieśni jest olbrzymim pragnieniem każdego Litwina, pielęgnującego kulturę narodową. Podczas święta ukazuje się istota tego narodu – uczestnicy ozdabiają się strojami ludowymi (narodowymi), łączą ich pieśń i taniec, duma ze swojego państwa. Nie dające się opisać uczucie wspólnoty emocjonalnej wraz z uczestnikami przeżywa także dziesięciokrotnie więcej widzów, spieszących na imprezy lub śledzących je przez różne środki masowego przekazu – prawie cała Litwa.
