Już wkrótce we Wrocławiu będzie można obejrzeć niezwykłą wystawę „Europa – to nasza historia” przygotowaną przez brukselskie Muzeum Europy z okazji 50-lecia podpisania Traktatów Rzymskich. Wystawa ukazuje historię powstawania zjednoczonej Europy, do momentu poszerzenia Unii Europejskiej o Bułgarię i Rumunię. Oś wystawy stanowi opowieść o integrowaniu się Europy, snuta na kanwie historii przemian politycznych i historii zwykłych ludzi. W główną opowieść wbudowano dwa ciągi historyczne: zimną wojnę, upadek dyktatur i pokojowe przejście do demokracji oraz przemiany cywilizacyjne i obyczajowe.
Wystawa nie jest historią instytucji europejskich, ale opowieścią o skomplikowanych losach Europejczyków. Historia Europy pokazana jest między innymi poprzez dzieje 27 uczestników znaczących dla naszego kontynentu wydarzeń. Wśród nich znaleźli się m.in. Inga i Klaus Stuermer, którzy wykopali tunel pod murem berlińskim i uciekli na Zachód; Jerzy Borowczak – działacz Solidarności, który brał udział w strajku w Stoczni Gdańskiej oraz Gyuli Csicsa
z Węgier, który jako 12-latek prowadził dziennik podczas węgierskiej rewolucji.
W Brukseli, gdzie wystawa była prezentowana na przełomie 2007 i 2008 roku, obejrzało ją ponad 150 tys. osób. Nowoczesna i atrakcyjna forma prezentacji wpłynęła na jej olbrzymią popularność.
Ekspozycję tworzą plansze informacyjne, zdjęcia, projekcje filmowe, symulacje komputerowe, przedmioty życia codziennego, obrazy – łącznie ok. 1000 oryginalnych eksponatów i obiektów, pochodzących z blisko 80 muzeów Europy i USA. Zwiedzający wkroczą w świat niezwykłych instalacji i eksponatów: przejdą przez słynny symbol podziału Europy – Checkpoint Charlie – przejście graniczne między wschodnią i zachodnią częścią Berlina, zobaczą gigantyczne makiety pocisków, w tym prezentowanego w skali 1:1 amerykańskiego Pershinga oraz sowieckiego SS20 z trzema głowicami jądrowymi. Mocnym elementem wystawy jest także makieta pomnika Zniszczone miasto. Pomnik ten, zaprojektowany ponoć dla Warszawy przez wybitnego rzeźbiarza Osipa Zadkina, trafił do Rotterdamu, po tym jak władze Polski Ludowej odmówiły jego przyjęcia.
Na unikatowy charakter ekspozycji, oprócz eksponatów, składa się także jej multimedialna
i interaktywna oprawa. Podczas tej niezwykłej podróży po historii widz uczestniczy w procesie integrowania i uświadamia sobie, jak wiele się zmieniło w ciągu tych ostatnich 50 lat.
Wrocławska ekspozycja zostanie powiększona o część poświęconą ostatniemu dwudziestoleciu naszego kraju. Nad dostosowaniem wystawy do kontekstu polskiego czuwa Komitet Naukowy pod przewodnictwem prof. Krzysztofa Pomiana.
Wystawa będzie udostępniona zwiedzającym 1 maja 2009, w rocznicę przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Szczególną datą w kalendarium wystawy będzie 4 czerwca 2009 – dwudziesta rocznica pierwszych wolnych wyborów i powstania wolnej Polski.
Biuro Wystawy
tel. 071 347 50 86
071 347 50 87
071 347 50 88
fax 071 347 51 59
e-mail:biurowystawy@halaludowa.wroc.pl
Oficjalny serwis informacyjny
www.wystawa-europa.pl
27 Europejczyków (informacje z katalogu wystawy)
Te 27 osób to zwyczajni obywatele 27 państw Unii Europejskiej. Każda z nich ma
do opowiedzenia pasjonującą historię.
Dla jednych jest to historia walki z opresjami, które stały się niemożliwe od momentu rozpoczęcia procesu integracji europejskiej. Dla innych to historia ich udziału
w wydarzeniach, które przyczyniły się do zjednoczenia Europy. Dla jeszcze innych to historia nowych możliwości otwartych przez Unię Europejską: podróży, migracji, spotkań, zdobyczy wcześniej niedostępnych a nawet niewyobrażalnych.
Wszak historia Europy to nie tylko historia instytucji, znanych osobistości i wydarzeń medialnych. To także historia Europejek i Europejczyków, którzy tworzą Europę codzienną na przeróżnych płaszczyznach jej ciągłego powstawania.
Tych 27 obywateli Europy, z ich osobistymi historiami, reprezentuje ich samych. Jednak,
w pewnym sensie, oni reprezentują nas wszystkich, ponieważ ich historie są nie tylko osobiste, ale też przykładowe.
Inge i Klaus Stürmer (Niemcy)
14 września 1962 roku uciekli z NRD przez tunel wykopany pod Murem Berlińskim.
Christian Mandl (Austria)
Założyciel tanich linii lotniczych SkyEurope Airlines, mającej swoją siedzibę w Bratysławie na Słowacji. Ich powstanie nie byłoby możliwe bez istnienia wspólnego rynku europejskiego.
Rita Jeusette (Belgia)
Była pracownica fabryki broni Herstala (Fabrique Nationale d’armes de Herstal). W 1966 roku wzięła udział w strajku kobiet pod hasłem „Równej pracy, równej płacy”.
Rumen Borissov (Bułgaria)
W 1997 roku otworzył wraz z żoną wytwórnię jogurtów bio na bazie Lactobacillus bulgaricus. Jego produkty są obecnie wprowadzane na rynek europejski.
Fanourios Pantelogiannis (Cypr)
Pracuje w Unii Gmin Cypryjskich (Union of Cyprus Municipalities) działającej
przy Komitecie Regionów. Wierzy, że wstąpienie Cypru do Unii Europejskiej jest jedynym sposobem na zakończenie konfliktu dzielącego wyspy od 37 lat.
Kristin Holst (Dania)
Posiadaczka tytułu naukowego w dziedzinie nauk politycznych, stypendystka programu Erasmus, w ramach którego spędziła rok w Brukseli. Jest przekonana o konieczności kontynuowania integracji europejskiej.
Juan Fernandez Aller (Hiszpania)
W 1981 roku, kiedy miał miejsce zamach stanu Tajero, miał 7 lat. Pochodzi
z konserwatywnej rodziny, ale ta przyłączyła się do Juana Carlosa dopiero po jego wystąpieniu telewizyjnym, które ostatecznie zakończyło pucz.
Anto Raukas (Estonia)
Członek Akademii Nauk, uczestniczył aktywnie w „wojnie fosforytu” przeciwko intensywnej eksploatacji złóż tego minerału przez Sowietów w latach 80.
Marko Perkiomäki (Finlandia)
Jest tłumaczem w Parlamencie Europejskim. Wg niego, efekt „wieży Babel” obrazuje Europę: zagwarantować każdemu prawo do własnego języka i własnej kultury.
Philippe Cozette (Francja)
Pracował przy kopaniu tunelu pod kanałem La Manche, zapisał się w historii jako ten,
który uścisnął dłoń swojemu odpowiednikowi od strony brytyjskiej w momencie połączenia dwóch wykopów.
Maria Karahaliou (Grecja)
Maria Karahaliou jest urzędniczką Rady Unii Europejskiej. Jest także instruktorką tradycyjnego tańca greckiego i pasjonuje się odkrywaniem folklorów europejskich.
Gyula Csics (Węgry)
W 1956 roku podczas Powstania Węgierskiego miał 12 lat. Przeczuwał, że dzieje się
coś ważnego, więc opisał te dramatyczne wydarzenia we własnym dzienniku.
Mayo Hollywood (Irlandia)
Należy do tych Irlandczyków, którzy powrócili do kraju po tym jak ich przodkowie wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Mayo wróciła na początku lat 90., pracuje w firmie zajmującej się nowoczesnymi technologiami.
Marco D’Antonio (Włochy)
Adwokat we Włoskiej Radzie ds. Uchodźców (Consilio Italiano degli Refugiati), jego praca polega na znajdowaniu prawnych rozwiązań dla uchodźców próbujących dostać się do strefy Schengen od strony wybrzeży włoskich.
Sandra Kalniete (Łotwa)
Przyszła na świat w gułagu. W 1989 była organizatorką łotewskiej części „Baltic Way”, łańcucha ludzkiego o długości 630 km stworzonego przez półtorej miliona osób łączącego stolice trzech krajów bałtyckich.
Caroline Maziulis (Litwa)
Urodziła się we Francji, dziś mieszka w Wilnie. Prowadzi księgarnię stworzoną w XIX wieku przez swojego pradziadka, którą zwrócono jej rodzinie w 1991 roku, po odzyskaniu
przez Litwę niepodległości.
Jean-Louis Beckene (Luksemburg)
Adiutant w siłach Eurocorps, kontyngentu armii europejskiej. Brał udział w misjach NATO
w Kosowie i Afganistanie.
Elaine Agius (Malta)
Urzędniczka europejska, sądzi, że przystąpienie Malty do Unii Europejskiej zapoczątkuje głębokie zmiany społeczne. Przykładowo, prawo do rozwodu jest tematem zażartych dyskusji w jej kraju.
Kommer Kleijn (Holandia)
Reżyser zdjęć i wykładowca w szkołach filmowych, specjalizuje się w kinematografii cyfrowej. Na szczeblu europejskim jest zaangażowany w prace instytucji zajmującej się technologiami które mają zapewnienić artystyczną i przemysłową przyszłość kina europejskiego.
Jerzy Borowczak (Polska)
Polityk z Gdańska, dyrektor Muzeum Solidarności. Walczył razem z Lechem Wałęsą podczas strajku w stoczni w sierpniu 1980 roku.
Carlos Manuel Perreira (Portugalia)
Prowadzi firmę transportowo-logistyczną. Zniesienie granic i wprowadzenie euro zmieniły jego zawód.
Ludvik Hlavacek (Czechy)
Jest historykiem sztuki. Podobnie jak Vaclav Havel, jest sygnatariuszem „Karty 77” postulującej stosowanie postanowień helsińskich i ochronę praw człowieka. Przystąpienie
do Karty przypłacił utratą pracy.
Viorel Solomon (Rumunia)
W momencie wybuchu rewolucji był studentem inżynierii, zasilił pierwsze szeregi opozycji wobec reżimu Iliescu, który nastał po upadku Ceausescu. W konsekwencji tych wydarzeń musiał wyjechać z kraju, zamieszkał w Belgii.
Roger Lavis (Wilka Brytania)
Pracował przy kopaniu tunelu pod Kanałem La Manche, połączył dwa wykopy. Od tamtego czasu Anglia przestała być wyspą.
Peter Stastny (Słowacja)
Były gracz hokeja w profesjonalnej lidze czechosłowackiej, wyemigrował do Quebeku,
gdzie kontynuuje swoją sportowa karierę na najwyższym poziomie. Obecnie Peter Stastny jest słowackim posłem do Parlamentu Europejskiego.
Andreja Rither (Słowenia)
W momencie przystępowania swojego kraju do Unii Europejskiej była Ministrem Kultury, później powróciła na stanowisko konserwatora w muzeum. Jej praca polega na propagowaniu wiedzy o wspólnym dziedzictwie i o cechach szczególnych ludów europejskich.
Hannah Franberg (Szwecja)
Jest fizykiem, doktorantką w Europejskim Centrum Badań Nuklearnych, w ramach którego, od 1954 roku, współpracuje ze sobą 20 państw. Centrum przoduje w badaniach nad fizyką jądrową w świecie.
