Kolej Warszawsko-Wiedeńska zwana również Drogą Żelazną Warszawsko-Wiedeńską, pomimo swej nazwy nie łączyła Warszawy z Wiedniem, a z niewielką miejscowością Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca) leżącą przy granicy zaborów (rosyjskiego i austriackiego). W znacznym stopniu przyczyniła się do rozwoju przemysłu w Kongresówce. Eksportowano nią m.in. węgiel kamienny z Zagłębia Dąbrowskiego do Prus. Była pierwszą linią kolejową na ziemiach Królestwa Polskiego i drugą w Imperium Rosyjskim.
Pomysł budowy linii kolejowej łączącej Warszawę z zaborem austriackim zrodził się w 1835 roku. Jego pomysłodawcami byli Henryk Łubieński i Piotr Steinkelle. W 1839 roku utworzono Towarzystwo Akcyjne Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, które miało nadzorować budowę linii. W 1840 roku ruszyły roboty na odcinku z Warszawy do Skierniewic.
W czerwcu 1845 roku, nastąpiło oficjalne otwarcie odcinka z Warszawy do Grodziska Mazowieckiego. Od tego momentu, między tymi dwoma miastami regularnie kursowały pociągi. W tym samym roku, do użytku oddano potężny gmach Dworca Wiedeńskiego, z którego startowała Kolej Warszawsko-Wiedeńska (znajdował się na rogu Alei Jerozolimskich i ulicy Marszałkowskiej).
W 1845 roku, linię przedłużono do Skierniewic, a rok później do Piotrkowa i Częstochowy. Całość ukończono 1 kwietnia 1848 roku. Wybudowana linia miała 327,6 km długość. Zatrzymywała się m.in.: w Grodzisku, Skierniewicach, Piotrkowie Trybunalskim, Radomsku, Częstochowie, Myszkowie i Zawierciu.
Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska była jedną z najnowocześniejszych linii kolejowych w Europie. Przewożono nią pasażerów i towary (np.: węgiel, drewno opałowe, maszyny, buraki, tekstylia, wapno, cukier, cegły, przędzę, mąkę). W 1848 roku tabor kolejowy składał się z 35 lokomotyw parowych opalanych drewnem (od 1859 roku wszystkie parowozy opalano węglem), 87 wagonów osobowych i 312 towarowych. W 1890 roku, czyli 42 lata później, tabor liczył już 287 lokomotyw, 432 wagonów osobowych i 8718 towarowych.
Kolej Warszawsko-Wiedeńska, z roku na rok, przewoziła coraz więcej pasażerów i towarów – w 1890 roku przewiozła 2,5 miliona osób oraz 2,7 miliona ton ładunków. Linię systematycznie rozbudowywano, powstało wiele nowych odnóg np.: do Sosnowca, Łodzi, Torunia, czy Kalisza. Kolej Warszawsko-Wiedeńska była najbardziej dochodową linią kolejową w Imperium Rosyjskim. Jej budowa przyspieszyła rozwój przemysłu na ziemiach polskich.
Obecnie, po wielu przebudowach i licznych modernizacjach, Kolej Warszawsko-Wiedeńska, jako linia kolejowa nr 1 łączy Warszawę Centralną z Katowicami.
2 Responses
Wspomniana trasa nr 1 łączy nie tylko Warszawę z Katowicami, ale jak mówi tytułowa nazwa tej linii również z Wiedniem. Początkowo był jeden pociąg z Warszawy Wschodniej do Wiednia Südbahnhof, później wraz z uruchomieniem dziennego pociągu EC Sobieski ilość ich wzrosła do 2 połączeń dziennie, a następnie uruchomiono 3 połączenie Warszawy z Wiedniem realizowane pociągiem EC Polonia, który jeszcze do niedawna łączył tą trasą Warszawę z Alpami i stolicą austriackiej Karyntii Villach. Od grudniowej zmiany rozkładu nie mamy już bezpośredniego połączenia z Polski w Alpy, ale wspomniana w artykule linia kolejowa nr 1 łączy dzisiaj nie tylko Warszawę z Wiedniem, ale również Trójmiasto z Wiedniem.
W 1839 roku utworzono Towarzystwo Akcyjne Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, które miało nadzorować budowę linii. W 1940 roku ruszyły roboty na odcinku z Warszawy do Skierniewic.
COŚ SIĘ TU NIE ZGADZA!