„Jak zorganizować wystawę o obrazach, których nie ma? Jest to trudne tym bardziej, że nie wiemy, jaka była rzeczywista wielkość i kolorystyka zaginionych wielickich obrazów Piotra Stachiewicza. Ale dzięki temu, że pomyślano o wydaniu albumu z reprodukcjami obrazów, a także dzięki obecnym możliwościom technicznym, jest to możliwe” – mówi organizatorka wystawy dr Barbara Konwerska.
Wystawa „Zaginione obrazy Wieliczki Piotra Stachiewicza” przypomina cykl 12 obrazów poświęconych wielickiej kopalni soli. Ich losy od II wojny światowej nie są znane. Zaprezentowanie obrazów jest możliwe dzięki zachowanemu albumowi pt. „Wieliczka” z barwnymi reprodukcjami, które posłużyły do wykonania wielkoformatowych fotografii. Istotny element wystawy- obraz Śmierć Górnika z Muzeum Narodowego w Krakowie, stanowi uzupełnienie scen z wielickiej kopalni. Ponadto prezentowane są dwa obrazy: Komora w kopalni oraz Stara Wieliczka ze zbiorów Muzeum Żup Krakowskich przypisywane P. Stachiewiczowi. Tłem, a jednocześnie dopełnieniem ekspozycji są oryginalne obrazy, rysunki i szkice autorstwa P. Stachiewicza, pokazujące jego warsztat artystyczny. Wśród nich na uwagę zasługuje cykl obrazów „Widma w pracowni” oraz cykl rysunków – ilustracji do trylogii Henryka Sienkiewicza.
Piotr Stachiewicz ilustrując życie i podania górników w salinach wielickich namalował dziesięć wielkich i dwa mniejsze obrazy, które w czerwcu 1907 r. zaproponował do nabycia Muzeum Salinarnemu w Wieliczce. W wyniku przeprowadzonej transakcji salina wielicka zakupiła je za kwotę 5000 Koron. Do 1929 r. obrazy stanowiły jeden z centralnych punktów ówczesnej ekspozycji muzealnej. Po raz pierwszy i niestety ostatni opuściły Salinarne Muzeum właśnie w 1929 r. Dwanaście obrazów krakowskiego malarza zaprezentowano wówczas szerokiej publiczność na I Wystawie Krajowej zorganizowanej w Poznaniu. Wysłane do stolicy Wielkopolski obrazy niestety nie wróciły już do Wieliczki, lecz zostały zabrane przez Ministerstwo Przemysłu i Handlu do Warszawy, gdzie znajdywały się zapewne jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Dalsze losy obrazów nie są znane.
