To zdanie nabiera prawdziwego znaczenia, gdy odwiedzimy jedną z włoskich wysp położonych w Lagunie Weneckiej, a mianowicie Burano. Niepozorna wyspa, która nie jest tak licznie odwiedzana przez turystów jak Wenecja ma swój wyjątkowy i niepowtarzalnych charakter. Jaki??? Kolory. To dzięki nim zmienił się wygląd całej wyspy.
Przechadzając się uliczkami wyspy, można podziwiać różnokolorowe domy. Każdy, kto chce pomalować swój dom, musi dostać pozwolenie od lokalnych władz nie tylko na prace remontowe, ale także na kolor farby, który wybrał. Poprzez to każdy dom ma unikalny
i najczęściej niepowtarzalny kolor, gdyż w minimalnym stopniu barwy się powtarzają. Miejscowa legenda głosi, że kolorowe domy miały pomagać wracającym rybakom, którzy najczęściej wracali w porannej mgle, a poprzez różnokolorowe budynki łatwiej było im znaleźć drogę do swoich domów.
Wyspa Burano jest znana nie tylko ze swoich kolorowych budynków, ale także z branży koronkarskiej. Już w XVI wieku zaczęła się rozwijać, w okresie baroku przechodziła swój największy rozkwit, a w XIX wieku powstała tu szkoła koronkarska.
Do Burano można dostać się z oddalonej o około 11 km Wenecji wodnym tramwajem (włoski: vaporetto). Rejs trwa około 45 minut. Można tu oderwać się od zgiełku
i dużej ilości turystów, których mamy okazję spotkać w Wenecji. Tu możemy się wyciszyć
przechadzać po spokojnych uliczkach, kupić miejscowe wyroby koronkarskie, posłuchać rozmów miejscowej ludności, spróbować potraw w trattorii, napić się miejscowego wina ombra (włoski: cień) i zjeść miejscowe ciasteczka essi buranelli. Ale chyba najbardziej
w pamięci pozostają malownicze obrazy domów odbijających się w wodach kanałów.
Te żywe barwy wprawiają człowieka w optymistyczny nastrój i na twarzy wielu turystów oprócz zachwytu maluje się jeszcze uśmiech.
Po więcej informacji i zdjęcia tej cudownie, kolorowej wyspy zapraszam na oficjalną stronę internetową Burano: http://www.isoladiburano.it/
Przechadzając się uliczkami wyspy, można podziwiać różnokolorowe domy. Każdy, kto chce pomalować swój dom, musi dostać pozwolenie od lokalnych władz nie tylko na prace remontowe, ale także na kolor farby, który wybrał. Poprzez to każdy dom ma unikalny
i najczęściej niepowtarzalny kolor, gdyż w minimalnym stopniu barwy się powtarzają. Miejscowa legenda głosi, że kolorowe domy miały pomagać wracającym rybakom, którzy najczęściej wracali w porannej mgle, a poprzez różnokolorowe budynki łatwiej było im znaleźć drogę do swoich domów.
Wyspa Burano jest znana nie tylko ze swoich kolorowych budynków, ale także z branży koronkarskiej. Już w XVI wieku zaczęła się rozwijać, w okresie baroku przechodziła swój największy rozkwit, a w XIX wieku powstała tu szkoła koronkarska.
Do Burano można dostać się z oddalonej o około 11 km Wenecji wodnym tramwajem (włoski: vaporetto). Rejs trwa około 45 minut. Można tu oderwać się od zgiełku
i dużej ilości turystów, których mamy okazję spotkać w Wenecji. Tu możemy się wyciszyć
przechadzać po spokojnych uliczkach, kupić miejscowe wyroby koronkarskie, posłuchać rozmów miejscowej ludności, spróbować potraw w trattorii, napić się miejscowego wina ombra (włoski: cień) i zjeść miejscowe ciasteczka essi buranelli. Ale chyba najbardziej
w pamięci pozostają malownicze obrazy domów odbijających się w wodach kanałów.
Te żywe barwy wprawiają człowieka w optymistyczny nastrój i na twarzy wielu turystów oprócz zachwytu maluje się jeszcze uśmiech.
Po więcej informacji i zdjęcia tej cudownie, kolorowej wyspy zapraszam na oficjalną stronę internetową Burano: http://www.isoladiburano.it/
Iwona Komosa
