We współpracy z Uniwersytetem Lüneburg, wraz z 22 innymi międzynarodowymi badaczami, Lohmann przeprowadził w Delphi badania ankietowe, dotyczące wyzwań w turystyce globalnej. Okazało się, że w tej kwestii prezentowane są wśród ekspertów bardzo różne opinie oraz punkty widzenia. Lohmann zsumował je i streścił, formułując cztery główne kategorie zadań, jakie stają przed tą dziedziną gospodarki.
Po pierwsze, wskazana jest dalsza globalizacja. „Wyzwaniem jest to, w jaki sposób poradzić sobie z tym w odniesieniu do wszystkich miejsc docelowych" – stwierdza Lohmann. Zauważyć należy, że obecnie globalizacja kłóci się z działaniami środowiskowymi. Regiony koncentrujące się na turystyce chcą przyciągać więcej osób odwiedzających, przy jednoczesnym zachowaniu zasad ochrony środowiska naturalnego. Dla niektórych krajów, takich jak Austria, globalizacja jest o wiele bardziej poważnym problem, niż dla ich sąsiadów. Kraj ten, żyjący głównie z turystów krajowych i niemieckim, może być już porównywany do Szwajcarii, gdzie turystyka jest bardzo umiędzynarodowiona.
Drugim głównym wyzwaniem jest to, co Lohmann nazwał „kosztami i korzyściami”, które mogą zostać sprowadzone do pytania: co świat naprawdę zyskuje dzięki turystyce? Dostawcy świadczeń turystycznych powinni odnosić korzyści w formie odpowiednio wysokich dochodów, podczas gdy turyści powinni móc odprężyć się i cieszyć tym, co oferuje im się w zamian za pieniądze, które wydają. Jeżeli wzajemna interakcja nie zachodzi, to turystyka jest właściwie bezcelowa. Lohmann dostrzega zagrożenie w otwieraniu nowych obszarów turystyki i rekreacji kosztem eksploatacji środowiska. Jednak w tym samym czasie zapobieganie nadmiernej eksploatacji, oznaczałoby dla wielu krajów pozbawienie ich wpływów z turystyki. „Jeśli negatywne skutki rozwoju turystyki nie będą pod kontrolą, to również sama turystyka znajdzie się w niebezpieczeństwie.”
Wśród nowych projektów dotyczących sektora turystyki, jakieś zawsze muszą dotyczyć oczekiwań wobec korzyści, zarówno dla usługodawców, jak i gości.
W dzisiejszych czasach oczekuje się, że turystyka dostosuje się do czynników środowiskowych. "Adaptacja" jest trzecim wyzwaniem rozwoju turystyki globalnej. Trzeba dostosować się na przykład do zmian demograficznych, tak samo jak i do tego, że starzejący się pracownicy zastępowani są młodymi.
Czwarte zadanie wiąże się między innymi z uniknięciem potencjalnej nadwyżki produkcyjnej. Jako przykład Lohmann podaje rejsy wycieczkowe statków. Pojemność pokładowa statków wzrasta, dzięki czemu jednorazowo w rejs można zabrać więcej pasażerów. Jednak w ten sposób przedsiębiorcy podcinają sobie skrzydła, ponieważ w takiej sytuacji ceny spadają, a wraz z nimi wysokość ich dochodów. Konkurencja doprowadzi w końcu do tego, że przetrwa tylko kilku dostawców czy sprzedawców, którzy będą potrafili poradzić sobie z taką sytuacją. Według Lohmanna ”to niepotrzebny i bolesny proces”.
Te badania to dopiero początek. Martin Lohman sądzi, że tego rodzaju rozważania mogą przynieść odpowiedzi na pytania dotyczące nie tylko turystyki globalnej, ale też środowiska naturalnego.
Monika Tymek
