Początki kopalni soli w Wieliczce sięgają XIII wieku. W roku 1976 kopalnia wpisana została przez UNESCO na I Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego. Kopalnia liczy 9 poziomów, z których pierwszy sięga głębokością 64 metrów zaś ostatni znajduję się 327 metrów pod powierzchnią ziemi. Trasa turystyczna kopalni powstała na przełomie XVIII i IX wieku. Liczy 3 km. Dostępne dla zwiedzających są jedynie pierwsze trzy poziomy kopalni położone na głębokościach od 64 metrów do 135. W roku 1951 na terenie kopalni powstało Muzeum Żup Krakowskich, w którym podziwiać można zbiory przedstawiające zarówno narzędzia służące do wydobycia soli, jak i inne przedmioty ukazujące bogatą historię kopalni. Dla zwiedzających udostępniono 20 komór, w skład których wchodzi m.in. powstała w XVII wieku Kaplica św. Antoniego czy Kaplica św. Kingi, w której znajdują się relikwie świętej.
Wielicką kopalnię charakteryzuje specyficzny mikroklimat. Cechuję go m.in. stała temperatura sięgająca ok. 9-12 stopni Celsjusza, wysoka zawartość chlorku sodu, magnezu i wapnia. Z tegoż powodu w komorze Jezioro Wessel, znajdującej się na 135. metrze pod powierzchnią ziemi, organizowane są turnusy rehabilitacyjne dla osób ze schorzeniami górnych dróg oddechowych.
Kopalnia soli w Wieliczce to bezsprzecznie jeden z najatrakcyjniejszych polskich zabytków. Specyficzny klimat panujący w kopalni od wielu lat chwyta za serca zarówno turystów z Polski jak i z Niemiec czy Wielkiej Brytanii.
Iwona Przystupa
