Naturyzm ma długą historię. Nie jest nowym pomysłem. Znany jest od tysięcy lat. Nagość w zależności od kultury była na przestrzeni wieków postrzegana rozmaicie.W starożytnych kulturach tak różnych, jak japońska, rzymska czy grecka, nudyzm był powszechnie akceptowany.
Greccy olimpijczycy trenowali tężyznę fizyczną bez ubrań i nago startowali w Olimpiadach. Japończycy praktykowali przez tysiące lat wspólne kąpiele. Tak więc sprawa nagości jest bezpośrednio powiązana z normami kulturowymi. W Europie miejscami wstydliwymi jest łono i górna część ciała, w Turcji, kobiety zasłaniają całe ciało, spod ubrań widoczne są tylko oczy. Wstyd obejmuje coraz większe połacie naszych ciał wraz ze zmieniającą się szerokością geograficzną. W Indiach np. nagie mogą być tylko stopy.
We współczesnym świecie naturyzm jest dużym ruchem społecznym, różnorodnie definiującym cele swojego działania. Międzynarodowa Federacja Naturystów stwierdza, że jest to sposób życia w harmonii z naturą, charakteryzujący się praktykowaniem wspólnej nagości w celu budowania szacunku dla samego siebie, szacunku dla innych i dla środowiska.
Inne organizacje podkreślają, że jest to praktyka pełnej nagości w otoczeniu społecznym. Choć jest ona najbardziej oczywistym aspektem naturyzmu, jest także częścią znacznie szerszego kontekstu. Celem naturyzmu jest promowanie zdrowia ludzkiego ciała, umysłu i ducha. W związku z tym, tak rozumiany naturyzm krzewi holistyczne podejście do żywienia, aktywności fizycznej, zdrowia psychicznego i interakcji społecznej. Nieco inne podejście do nagości zaczynamy mieć z początkiem wieku XX. Wtedy to następuje większa akceptacja nagości na plażach.
Cały artykuł i znacznie więcej w najnowszym wydaniu TTG Central Europe – Podróże marzeń
