Od lat podróżuję szlakiem różnych tańców i artystycznych form muzycznych, uwieczniając na moich zdjęciach świat tancerzy i muzyków. W tym roku odwiedziłam Tajlandię, która oczarowała mnie różnymi formami tańca.
Tajski taniec – Rum Thai – od wieków stanowi integralną część kultury Tajlandii. Tradycyjnie dzielony na tańce klasyczne i ludowe, był i jest wykonywany podczas festiwali, różnego rodzaju uroczystości, ale także w celach rytualnych (np. przy kaplicy Erewan w Bangkoku czy na prowincji podczas przywoływania deszczu mającego zapewnić obfite plony). Nawet obecnie pokazy taneczne wykonywane w hotelach i restauracjach w czasie kolacji są odtworzeniem tańców rytualnych, które ewoluowały przez lata i po raz pierwszy pojawiały się jako uzupełnienie legend i opowieści ludowych.
Oglądanie tańca tajskiego jest urzekające i olśniewające – piękne, barwne stroje tancerzy, choreografia często wzbogacona akrobatycznymi figurami oraz akompaniująca muzyka, sprawią, że oglądanie takiego przedstawienia taneczno-muzycznego jest wydarzeniem, które na długo pozostaje w pamięci.
Każdy region Tajlandii ma swoją własną formę tańca, która podkreśla jego unikalne zwyczaje i tradycje. Do najpopularniejszych należą Ramwong, Fawn, Serng, Manohra i Khon.
Ramwong pochodzi z centralnych regionów Tajlandii. Wywodzi się z Ramthone – czyli popularnych pokazów tanecznych. Ram oznacza taniec, a thone mały bęben. Dlatego Ramthone można tłumaczyć jako taniec przy akompaniamencie uderzeń bębna. Natomiast Ramwong charakteryzuje się tym, że tancerze i tancerki tańczą w parach w kręgu – stąd nazwa Ramwong – czyli taniec w kręgu (“ram” = tańczyć, “wong” = “krąg”). Ramwong towarzyszy różnym uroczystościom i festiwalom. Instrumentami akompaniującymi są dwustronne bębny oraz ching (instrument muzyczny składający się z dwóch małych talerzy perkusyjnych). Warunkiem prawidłowego wykonywanie tańca jest utrzymanie stóp i kończyn w ruchu w synchronizacji z regulowanym tempem. Ze względu na swój liryczny charakter, taniec Ramwong stał się ulubioną rozrywką dla wszystkich środowisk w czasie drugiej wojny światowej i stał się bardzo popularny od ok. 1941 roku. Istnieje około 10 rodzajów tańca Ramwong utworzonych przez Wydział Sztuk Pięknych.
Fawn to północno-tajski styl, podobny w wykonaniu do Ram Wong. Zsynchronizowane, powolne i pełne wdzięku ruchy tancerzy sprawiają, że taniec jest subtelny i intrygujący. Tradycyjnie dzieli się na pięć rodzajów: Fawn Leb (taniec paznokci), Fawn Ngiew (taniec z szarfą), Fawn Marn Gumm Ber (taniec motyla), Fawn Marn Mong Kol (szczęśliwy taniec), Fawn Tian (taniec ze świecami).
Serng pochodzi z północno-wschodniej Tajlandii. Jest to jest dość żywy taniec, charakteryzujący się szybkim i krótkim rytmem. Odmianą tego tańca jest forma serng bung fai, która została po raz pierwszy wystawiona w ramach festiwalu odbywającego się na cześć bogów deszczu.
Khon to popularny w całej Tajlandii taniec z maskami, oparty na motywach Ramakien (jest to tajska wersja indyjskiej Ramayany). Tancerze w maskach nigdy nie mówią. Postacie Khon przedstawiają demony, małpy, ludzi i istoty niebiańskie. Obecnie głównie tancerze odtwarzający role demonów i małp zakładają maski.
Manohra to najpopularniejsza i najstarsza forma tańca na południu Tajlandii. Taniec ten wyjątkowo mnie zafascynował. Jest to jeden z najciekawszych tajskich tańców – może być wykonywany indywidualnie lub w grupie. Tancerze w większości uosabiają mityczną postać manohrę, która była pół-kobietą, pół ptakiem. Jedną z cech tego tańca jest charakterystyczny bogato zdobiony strój – złote korony, skrzydła i ogony ptaka, amulety, bransoletki i nakładki na palce imitujące bardzo długie, wywinięte paznokcie. Dodatkowo muzyka towarzysząca tańcowi Manohra ma swój niepowtarzalny urok.
Opracowanie i zdjęcia: Daria Pawęda, TTG Central Europe
