Tatry – najwyższe i najpopularniejsze polskie góry. Co roku odwiedza je tysiące turystów. Niezależnie od pory roku, zawsze jest tłoczno. Zakopane, Krupówki, Gubałówka tętnią życiem. Prawdopodobnie nie ma osoby, która nie potrafiłaby wymienić co najmniej trzech szczytów czy dolin tatrzańskich. Tatry. Skąd wzięła się ich nazwa?
Góry przez wiele stuleci były terenami dzikimi, nieznanymi, niebezpiecznymi, dlatego też nie było potrzeby nadawania im nazw. Dopiero z biegiem czasu, za sprawą górników, myśliwych, pasterzy i turystów zaczęto stosować nazewnictwo w odniesieniu do gór, szczytów, dolin, przełęczy.
Początkowo góry te oraz tereny leżące na pograniczu nazywano Triti Montes. Nazwa Tatry po raz pierwszy pojawiła się w 1255 r. w dokumencie sporządzonym przez Bolesława Wstydliwego. W kolejnych wiekach, wielokrotnie pojawiały się tez podobne określenia, takie jak: Tarczal, Tartur, Tortur, Turthul. Używano ich na przemian z nazwą Montes Nivium, która oznaczała Góry Śnieżne.
Nazwa Tatry na stałe weszła do języka dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku i stosowana była wśród wykształconej części społeczeństwa. Pozostali mieszkańcy używali słowa Podhale, gdzie hole oznaczało góry, a tereny leżące niżej to po prostu pod hole.
Do tej pory nie wiadomo co tak naprawdę oznacza słowo Tatry. Mówi się o tym, że wywodzi się ono z języków celtyckich, sanskrytu czy dialektów wschodnich.
W XVIII wieku znany profesor botaniki Baltazar Harcquet twierdził, że Słowianie tak nazywają te góry, gdyż na ich terenach przebywają Tatarzy. Językoznawcy zaś wywodzą tę nazwę właśnie z języka celtyckiego, w którym słowo tetre oznaczało wzgórze.
Kaja Bernasińska
