Tarnów uważany jest za polski biegun ciepła, dzięki specyficznemu mikroklimatowi notuje się tu najwyższą średnią roczną temperaturę 8,8 st. C, a okres wegetacyjny roślin jest najdłuższy. Zabytki gotyckie, renesansowe i barokowe (w tym unikatowe pomniki nagrobne, najwyższe w Europie), dzielnica żydowska, szlak architektury drewnianej, trasa poświęcona urodzonemu w tym mieście generałowi Józefowi Bemowi, jedyna w Polsce stała ekspozycja pamiątek romskich w muzeum etnograficznym – to tylko niektóre z atrakcji turystycznych, dla których warto przyjechać do Tarnowa. Po południowej stronie miasta wznosi się Góra Marcinka, na której znajdują się ruiny zamku Tarnowskich. Marcinkę łatwo rozpoznać po maszcie nadawczym znajdującym się na szczycie góry. Od Tarnowa Marcinkę dzieli obwodnica. Budowę zamku rozpoczął w 1329 roku Spycmir Leliwita. W 1331 roku została poświęcona zamkowa kaplica. Jednak w 1441 roku Węgrzy zdobyli i spalili zamek. W połowie XV wieku został on odbudowany przez Jana Amora Tarnowskiego. Później swoją siedzibę z fortyfikacjami bastionowymi urządził tutaj hetman Jan Tarnowski. Nazwa góry pochodzi od zabytkowego kościoła św. Marcina w obecnej wsi Zawada, będącego najstarszą świątynią parafialną Tarnowa i jego najbliższych okolic. Góra św. Marcina leży w zlewni rzeki Białej, ostro załamując się nad jej doliną. Jej północny stok znajduje się w granicach administracyjnych Tarnowa, szczyt i łagodnie opadający stok południowy zajmują zabudowania Zawady. W pobliżu szczytu wzgórza niedaleko kościoła znajduje się nadajnik naziemny, należący do TP EMITEL. Także tarnowska starówka, zwana "perłą polskiego renesansu", jest jednym z najpiękniejszych przykładów renesansowego układu architektonicznego polskich miast. Rynek, wytyczony w chwili lokacji miasta w 1330r., otaczają kamienice, wzniesione w większości w XVI – XVIII w. Do najcenniejszych należą, znajdujące się w północnej pierzei, dwa renesansowe budynki z podcieniami, oznaczone numerami 20 i 21. Miejscem obowiązkowym do zwiedzenia jest Drewniany kościół p.w. Matki Bożej Szkaplerznej, znajdujący się w pobliżu Rynku, poświęcony został w 1440 r. Ołtarz główny pochodzi z epoki rokoka z II poł. XVIII w., ma charakter architektoniczny z rzeźbami św. Jana Chrzciciela i nieznanego z nazwiska biskupa. W ołtarzu znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVI w. malowany na desce, przemalowany w barokowej manierze, zapewne w XVIII w., pokryty częściowo sukienkami haftowanymi oraz koronami i blachami z XVIII i XIX w. Osadnicy żydowscy pojawili się na terenach dzisiejszego regionu tarnowskiego już w średniowieczu. Pierwsze wzmianki o ich obecności pochodzą z 1445r. Od początku zajmowali się handlem, zaczynając od zboża i sprowadzanego z Węgier i Rusi wina. Przedsiębiorczość żydowskich osadników została dostrzeżona przez włodarzy Tarnowa. W roku 1581 właściciel miasta – Konstanty Ostrogski, wydał Żydom przywilej pozwalający na sprzedaż w domach, kramach i na rynku. Są to miejsca z wielu nie licznych, które naprawdę warto odwiedzić i poznać ich historię , która jest bardzo atrakcyjna i bogata.
Kawa Karolina
