Wenecja Pacyfiku – Nan Madol

Na obszarze Federacji Mikronezji, wśród wysp archipelagu Karolinów znajduje się zbudowana z utworów wulkanicznych wyspa Pohnpei. To właśnie tutaj przedstawiciele mało znanej i jednej z nielicznych cywilizacji Oceanii utworzyli kamienne miasto Nan Madol. Nie było to miasto w pełnym tego słowa znaczeniu, ale miejsce kultywowania religijnych rytuałów oraz wiecznego spoczynku zmarłych. Obiekt jest zachowany tylko częściowo, ponieważ nawiedzające wyspy cyklony i trzęsienia ziemi dokonały znaczących zniszczeń.
    Nan Madol składa się z 92 sztucznych wysp, stworzonych przez człowieka, położonych na powierzchni około 80 hektarów. Budowa osady trwała prawdopodobnie od 900 do 1200 roku w okresie panowania dynastii Saudeleurów. Materiał skalny, głównie bazalt, pozyskiwano z odległych miejsc, a transport musiał sprawiać budowniczym niemały kłopot. Wyspy w kształcie prostokąta miały podstawę z bazaltu, a szczyty powstawały z wapieni rafy koralowej. Bazaltowe słupy ważyły do 2 ton i osiągały długość do 5 metrów. Tak powstające ściany miały charakter obronny, ale latem także ocieniały wodne kanały, utrzymując w obiekcie przyjemny chłód.
    Nie było tutaj wody pitnej i możliwości uprawy roślin. Wszystko dostarczano z głębi wyspy. Najciekawsze dla turystów są grobowce królewskie Nan Douwas, o ścianach wysokości 15 metrów i długości 80 metrów. Do ich budowy użyto bloków bazaltowych o wadze nawet do 50 ton. Madol Powe (58 wysp) pełniło funkcję sektora pochówkowego, natomiast Madol Pah (34 wyspy) – sektora administracyjnego.

Marlena Wojtalik