Na północny zachód od Suwałk w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Dubeninki leży niewielka wioska – Stańczyki. Chociaż wieś położona jest wśród uroczych pagórków i łąk, a także niezliczonych okolicznych jezior, nadal są to tereny należące do najrzadziej odwiedzanych zakątków kraju. Zapewne niewiele osób wie, że we wsi tej znajdują się zabytkowe, okazałe wiadukty kolejowe nieczynnej już linii Gołdap-Żytkiejmy. tzw. Mosty w Stańczykach (przez miejscowych nazywane po prostu Stańczykami), które ze względu na stylistykę zdobień nawiązują do historycznych form akweduktów południowych, stąd także rozpowszechniona inna nazwa Akwedukty Puszczy Romnickiej. Są to dwa równoległe wiadukty, o długości 200 m. i wysokości ok. 40 m., wybudowane w latach 1912- 1926 przez Niemców.
Już samo spojrzenie z dołu na te mosty robi wrażenie; stając u ich podnóża można dostrzec w pełni ich okazałość, a także solidność konstrukcji. Jest to idealne miejsce dla tych, którzy chcą się na chwilę przenieść w czasy starożytnego Rzymu, gdyż wygląd mostów przywołuje na myśl rzymskie akwedukty. Koniecznie trzeba wejść na górę, ale ze względu, że jest to teraz teren prywatny, należy uprzednio wykupić bilet wstępu. Z góry mostu można podziwiać jego „brata bliźniaka”, przepływający w dole strumyk, a także okoliczny las, gdzie korony drzew niemal „rozmawiają” z mostem, wszystko to sprawia, że można się tym miejscem zauroczyć.
Jeszcze do niedawna Mosty w Stańczykach były rajem dla miłośników sportów ekstremalnych, m. in. skoków na bungee. Teraz ze względu na zły stan mostów i ich ochronę przed dalszymi uszkodzeniami jest to zabronione.
Sam klimat miejsca jest magiczny, idealny dla tych, którzy szukają ucieczki od zgiełku, a jednocześnie chcą zobaczyć coś tak okazałego w środku głuszy.
Obecnie jeden z mostów znajduje się w remoncie, drugi natomiast jest udostępniony zwiedzającym. Chociaż zbudowano wiele ciekawych architektonicznie mostów i wiaduktów np. w pobliskich Kiepojciach, to i tak najbardziej okazałe i najwyższe są te w Stańczykach.
Agata Domeradzka
