|
|
Komora Maria Teresa II na trzecim poziomie wielickiej kopalni, największa ze zwiedzanych przez turystów komór, będzie od 20 kwietnia w całości udostępniona turystom. Otwarcie nastąpi po blisko 30 latach. To jedyny – w części kopalni, którą można zwiedzać, rezerwat górniczy, prezentujący bardzo dobrze zachowane ślady dwóch technik eksploatacji soli. |
Zakończenie przedsięwzięcia, jakim były prace remontowo- konserwatorskie w komorze Maria Teresa II to wspólny sukces Muzeum Żup Krakowskich i Kopalni Soli „Wieliczka”. Komora Maria Teresa II w pełnej swej krasie po raz ostatni podziwiana była przez turystów blisko 30 lat temu. Jej najatrakcyjniejsza część – rezerwat robót górniczych – ze względu na zły stan techniczny została wyłączona ze zwiedzania w 1977 r., ponownie włączona do ekspozycji Muzeum Żup Krakowskich stanowić będzie szczególną atrakcję.
Ten zdecydowanie największy na trasie zwiedzania obiekt – zarówno pod względem powierzchni (blisko 1 000 m2), jak i kubatury (19 800 m3) – znany jest dotychczas turystom tylko w jego niskiej części. W ostatnim okresie zaszły w nim znaczne zmiany – znajdująca się tu wystawa „Turystyka w kopalni wielickiej” zyskała nową oprawę plastyczną, pojawiła się też makieta kopalni z wnętrzami komór i pracującymi w nich górnikami, niektóre elementy są ruchome.
Najbardziej zwracająca uwagę część tego wyrobiska określana mianem „komory wysokiej” – rezerwat dwóch technik eksploatacji soli – przez bardzo długi okres była niedostępna ze względu na zagrożenie górnicze. Prace zabezpieczające prowadzone były wieloetapowo. Kolejne partie ogromnych płaszczyzn ścian i stropu zabezpieczano stosując skuteczną i najmniej inwazyjną technikę kotwienia (polegającą na wklejaniu w ściany długich prętów ze sztucznego tworzywa). Prace zabezpieczające były czasochłonne nie tylko ze względu na wysokie koszty, ale wynikały one także z troski o jak najwyższy poziom konserwatorski i techniczny.
Udostępniana turystom komora prezentuje bardzo dobrze zachowane ślady dwóch technik eksploatacji soli: ręcznej (przy użyciu kilofów) oraz mechanicznej (przy użyciu wrębówek mechanicznych napędzanych sprężonym powietrzem). Jest to zjawisko rzadkie na terenie kopalni, a szczególnie w części zwiedzanej. Ponadto obserwować je można na rozległych powierzchniach ścian wyrobiska o wymiarach: 40 m dł., 20 m szer. i 24 m wysokości, tak dużego, że można by w nim umieścić ośmiopiętrowy wieżowiec.
Walory techniczne i estetyczne komory eksponuje nowoczesne oświetlenie, dostosowane do specyfiki przestrzeni. W jej zachodniej części umieszczone są piękne okazy kryształów solnych. Nowo udostępniany obiekt ma bezpośrednie połączenie z zabezpieczaną aktualnie komorą przewidzianą na ekspozycje czasowe, której oddanie do użytku planowane jest jeszcze w tym roku.
